AKUMULACJA ENERGII W CIEPLE

Akumulacja ciepła – to proces przechowywania energii termicznej dla dalszego wykorzystania. Ta technologia bazuje na dwóch głównych zasadach fizycznych: akumulacja poprzez zmianę ciepła wyczuwalnego oraz akumulacja poprzez przejście fazowe. Pierwsza metoda, ciepło wyczuwalne, polega na zwiększeniu temperatury materiału bez zmiany jego stanu skupienia. Klasycznym przykładem jest woda, mająca wyjątkowe ciepło właściwe (około 4,18 J/(g·°C)), co czyni ją idealnym kandydatem do zastosowania w zbiornikach akumulacyjnych ciepła. Inne materiały, takie jak beton lub cegła, mają również znaczną masę termiczną (ciepło właściwe betonu około 0,88 J/(g·°C)) i mogą być stosowane jako pasywne akumulatory ciepła w samej konstrukcji budynku. Dla oceny strat ciepła oraz potencjału akumulacji, ważne jest uwzględnienie norm ДБН В.2.6-31:2021 'Izolacja termiczna budynków', ustanawiających wymagania dla konstrukcji osłonowych.

Druga metoda – akumulacja poprzez przejście fazowe – jest bardziej innowacyjna oraz efektywna. Wykorzystuje ciepło przejścia fazowego (latent heat), gdy materiał zmienia swój stan skupienia (na przykład z twardego w ciekły lub odwrotnie) przy stałej temperaturze. Pozwala to gromadzić lub oddawać znacznie większą ilość energii na jednostkę objętości lub masy w porównaniu z akumulacją ciepła wyczuwalnego. Materiały, stosowane do tego, nazywane są materiałami fazowo-przejściowymi (Phase Change Materials, PCM). Mogą być zintegrowane w konstrukcje budowlane, takie jak płyty gips-kartonowe, lub stosowane w specjalnych modułach. Typowe temperatury topnienia PCM dla zastosowań budowlanych znajdują się w zakresie od 20°C do 28°C, co idealnie odpowiada komfortowym temperaturom w pomieszczeniach. Wybór mechanizmu akumulacji zależy od konkretnych potrzeb projektu, dostępnych źródeł ciepła oraz ograniczeń finansowych. Na przykład dla systemów z niestabilnymi źródłami ciepła, takimi jak kolektory słoneczne, lub dla optymalizacji pracy pomp ciepła według tarify nocnej, zastosowanie efektywnych akumulatorów ciepła jest krytycznie ważne. W kontekście kompleksowych rozwiązań inżynieryjnych, integracja takich systemów z innymi komponentami, na przykład, systemem wentylacji z rekuperacją ciepła, pozwala osiągnąć maksymalną efektywność energetyczną budynku.

.

Zastosowanie akumulacji termicznej w budownictwie pozwala rozwiązywać szereg zadań strategicznych. Po pierwsze, zapewnia wygładzenie szczytowych obciążeń na systemy ogrzewnicze, co jest szczególnie aktualne w warunkach zmiennych tarif na energię elektryczną lub przy stosowaniu źródeł odnawialnych, takich jak energia słoneczna. Ciepło, wyprodukowane w okresie nadwyżki lub przy niższych tarifach, jest przechowywane dla wykorzystania podczas deficytu lub przy wyższych tarifach. Po drugie, zwiększa to komfort dla mieszkańców, utrzymując stabilną temperaturę w pomieszczeniu oraz zmniejszając wahania. Po trzecie, sprzyja to zwiększeniu cyklu życia głównego wyposażenia ogrzewniczego (na przykład kotłów lub pomp ciepła), ponieważ działają w bardziej stabilnym oraz optymalnym reżimie, unikając częstych cykli włączenia/wyłączenia. Współczesne technologie pozwalają tworzyć kompaktowe oraz wysokoefektywne systemy akumulacji ciepła, mogące być zintegrowane praktycznie w każdy typ budynków, od domów prywatnych do obiektów komercyjnych. To jest również ważnym krokiem na drodze do stworzenia budynków o niemal zerowym zużyciu energii (ZEB), co jest jednym z kluczowych celów Unii Europejskiej oraz Ukrainy.

Efektywna integracja źródeł ciepła, takich jak pompy ciepła oraz kotły, z systemami akumulacji ciepła jest fundamentem dla stworzenia wysokoefektywnych systemów ogrzewniczych. Dla pomp ciepła, zależnych od energii elektrycznej, akumulator ciepła pozwala zoptymalizować ich pracę, wykorzystując energię elektryczną podczas niskich tarif (na przykład tarify nocnej). Pozwala to pompie ciepła pracować nieprzerwanie w ciągu okresu nocnego, gromadząc energię termiczną w dużym zbiorniku buforowym, i wykorzystywać ją do ogrzewania w ciągu dnia, gdy energia elektryczna jest droższa. To nie tylko zmniejsza koszty eksploatacyjne, ale i zmniejsza liczbę cykli włączenia/wyłączenia kompresora pompy ciepła, co pozytywnie wpływa na jej okres eksploatacji oraz niezawodność.

W przypadku kotłów na paliwo stałe, zbiornik buforowy lub akumulator ciepła jest praktycznie obowiązkowym elementem systemu. Kotły na paliwo stałe, szczególnie te, pracujące na drewnie lub węglu, nie mogą być szybko wyłączone lub regulowane z wysoką precyzją. Działają najbardziej efektywnie przy mocy nominalnej. Bez akumulatora ciepła nadwyżkowe ciepło ze spalania paliwa prowadzi do przegrzania systemu, co może być niebezpieczne i prowadzi do zmniejszenia sprawności kotła. Zbiornik buforowy przyjmuje nadwyżkę ciepła, pozwalając kotłowi pracować przy optymalnej mocy przez długi czas, a potem stopniowo oddaje to ciepło do systemu ogrzewania. To nie tylko zwiększa bezpieczeństwo oraz efektywność, ale i pozwala zmniejszyć liczbę załadunków paliwa, zwiększając przerwy między nimi.

Ponadto zbiorniki akumulujące pozwalają zintegrować kilka źródeł ciepła w jeden system. Na przykład w jednym zbiorniku buforowym może gromadzić się ciepło z kolektorów słonecznych, pompy ciepła oraz kotła na paliwo stałe, co zapewnia maksymalną elastyczność oraz optymalizację wykorzystania energii. Taki system hybrydowy pozwala wykorzystywać najbardziej dostępne oraz najtańsze źródło energii w każdym konkretnym momencie czasu, znacznie zmniejszając ogólne koszty eksploatacyjne. Na przykład w dni słoneczne priorytet oddaje się kolektorom słonecznym, w nocy – pompie ciepła z wykorzystaniem tarify nocnej, a w chłodne okresy szczytowe – kotłowi na paliwo stałe. To tworzy niezawodny oraz ekonomicznie korzystny system ogrzewniczy. Dzięki temu podejściu, możemy znacznie przybliżyć się do koncepcji budynków o niemal zerowym zużyciu energii (ZEB), minimalizując zależność od scentralizowanych systemów energetycznych oraz zmniejszając ślad węglowy.

Efektywność systemu akumulacji ciepła bezpośrednio zależy od poprawnego projektowania oraz precyzyjnego obliczenia jego parametrów, w szczególności objętości oraz mocy. Ten proces wymaga uwzględnienia szeregu kluczowych czynników, obejmujących straty ciepła budynku, charakterystyki źródła ciepła, grafik zużycia energii termicznej, a także aspekty ekonomiczne, takie jak siatka tarifowa na energię elektryczną lub koszt paliwa. Punktem wyjścia jest określenie maksymalnej dobowej potrzeby budynku w energii termicznej. Zgodnie z ДБН В.2.6-31:2021 'Izolacja termiczna budynków', straty ciepła są obliczane z uwzględnieniem oporu przenikania ciepła konstrukcji osłonowych, wentylacji oraz infiltracji powietrza, co pozwala precyzyjnie określić niezbędną ilość ciepła.

Dla wodnych zbiorników-akumulatorów objętość jest obliczana według wzoru: V = Q / (ρ * c * ΔT), gdzie V – niezbędna objętość zbiornika (m³), Q – ilość energii termicznej, którą należy akumulować (kJ), ρ – gęstość wody (około 998 kg/m³ przy 20°C), c – ciepło właściwe wody (4,18 kJ/(kg·°C)), ΔT – różnica temperatur między gorącą oraz chłodną wodą w zbiorniku (na przykład od 85°C do 40°C). Ilość energii Q, podlegająca akumulacji, zazwyczaj jest określana jako dobowy deficyt ciepła lub nadwyżka, którą trzeba przechowywać. Jeśli system działa z pompą ciepła, wykorzystującą tarifę nocną, Q jest obliczane jako potrzeba ciepła w ciągu godzin dziennych, pomnożona przez współczynnik bezpieczeństwa. Przy tym ważne jest uwzględnienie minimalnej oraz maksymalnej temperatury akumulacji, określanej typem źródła ciepła oraz systemem rozprowadzania ciepła (na przykład ogrzewanie podłogowe wymaga niższej temperatury, niż radiatory).

Ważne jest również obliczenie mocy wymienników ciepła wewnątrz zbiornika, jeśli są stosowane do podgrzewania ciepłej wody lub do podłączenia kolektorów słonecznych. Niedostateczna moc wymiennika ciepła może prowadzić do nieefektywnego ładowania lub rozładowania akumulatora. Dla integracji materiałów fazowo-przejściowych (PCM) obliczenie jest bardziej skomplikowane, ponieważ wymaga uwzględnienia nie tylko ciepła właściwego, ale i utajonego ciepła przejścia fazowego. Projektowanie akumulatora ciepła obejmuje również wybór materiałów do jego wytworzenia, zapewnienie odpowiedniej termoizolacji (aby zminimalizować straty ciepła podczas przechowywania) oraz lokalizację w budynku. Optymalna lokalizacja może wpływać na koszt montażu oraz efektywność rozprowadzania ciepła. Takie szczegółowe podejście do projektowania pozwala zmaksymalizować efektywność energetyczną systemu oraz zapewnić jego długoterminową niezawodność eksploatacyjną. Na przykład w budynkach o szkielecie drewnianym, takich jak zbudowanych w technologii Glulam, integracja akumulatorów ciepła wymaga szczególnego podejścia do umieszczenia oraz mocowania ze względu na specyfikę konstrukcji.

Spektrum technologii dla akumulacji ciepła stale się rozszerza, proponując rozwiązania dla różnych skali oraz zadań. Najbardziej powszechnym oraz ekonomicznie korzystnym typem są wodne zbiorniki-akumulatory. To w istocie hermetyczne zbiorniki, wypełnione wodą, która jest podgrzewana oraz przechowuje ciepło. Zbiorniki wodne mogą mieć różne objętości, od kilku setek do kilku tysięcy litrów, i często mają wielowarstwową budowę, pozwalającą utrzymywać stratyfikację temperaturową – gorąca woda u góry, chłodna u dołu. To zwiększa efektywność systemu, ponieważ ciepła woda jest wykorzystywana w pierwszej kolejności. Współczesne zbiorniki są wyposażone w wysokiej jakości termoizolację (na przykład warstwą pianki poliuretanowej o grubości 100-200 mm), aby zminimalizować straty ciepła do środowiska zewnętrznego, które zgodnie z normami DIN 4753, nie powinny przekraczać 0,1 W/(m²·K).

Innym obiecującym kierunkiem są materiały fazowo-przejściowe (PCM). Te materiały, jak już wspomniano, gromadzą ciepło za pomocą utajonego ciepła przejścia fazowego, co pozwala im przechowywać znacznie więcej energii na jednostkę objętości w porównaniu z wodą lub betonem. PCM mogą być organiczne (na przykład parafiny) lub nieorganiczne (hydraty solne). Są kapsułkowane w niewielkie kapsuły lub płytki, które następnie są integrowane bezpośrednio w materiały budowlane, takie jak gips-karton, pokrycia podłogowe lub tynki. Pozwala to tworzyć 'inteligentne' ściany lub podłogi, automatycznie pochłaniające ciepło w dzień i oddające je w nocy, wygładzając dobowe wahania temperatury w pomieszczeniu. Temperatura przejścia fazowego PCM jest dokładnie podbierana pod docelowy reżim temperaturowy. Na przykład dla komfortowego ogrzewania często stosowane są PCM o temperaturze topnienia około 23-26°C.

Oprócz systemów aktywnych, znaczną rolę odgrywa masa termiczna samego budynku. Ściany, stropy oraz fundament z materiałów o wysokim cieple właściwym, takich jak beton, cegła, mogą pasywnie akumulować ciepło. Na przykład masywne stropy betonowe lub ściany z bloków ceramicznych są zdolne gromadzić energię słoneczną, przenikającą przez okna w dzień, i stopniowo wypromieniowywać ją do pomieszczenia w nocy. Efektywność masy termicznej zależy od klimatu, orientacji budynku oraz designu okien. Na przykład na Ukrainie, gdzie charakterystyczne są znaczne dobowe wahania temperatur, szczególnie na wiosnę oraz jesienią, akumulacja pasywna może istotnie zmniejszyć potrzebę dodatkowego ogrzewania lub chłodzenia. Optymalne połączenie metod aktywnych (zbiorniki, PCM) oraz pasywnych (masa termiczna) akumulacji ciepła pozwala stworzyć maksymalnie energoefektywny oraz komfortowy budynek, zapewniając stabilny mikroklimat przy minimalnych kosztach energii. Wybór konkretnej technologii zależy od rozwiązań architektonicznych, budżetu oraz pożądanego poziomu autonomiczności budynku.

Inwestycje w systemy akumulacji ciepła wymagają szczegółowego uzasadnienia ekonomicznego, a jednym z najważniejszych wskaźników jest Total Cost of Ownership (TCO), czyli całkowity koszt posiadania. TCO obejmuje nie tylko początkowe koszty kapitałowe na wyposażenie oraz montaż, ale i wszystkie koszty eksploatacyjne w ciągu cyklu życia systemu, a także potencjalne dochody lub oszczędności. W realiach ukraińskich, gdzie koszt energii stale rośnie, a tarify na energię elektryczną mogą mieć znaczne wahania w ciągu doby (na przykład tarifa nocna, dwa razy niższa niż dzienna), systemy heat storage demonstrują znaczny potencjał ekonomiczny.

Główna zaleta finansowa systemów akumulacji termicznej polega na zmniejszeniu kosztów eksploatacyjnych. Na przykład integracja pompy ciepła ze zbiornikiem akumulacyjnym pozwala maksymalnie wykorzystywać tarifę nocną na energię elektryczną. Pompa ciepła działa w nocy, gromadząc ciepło, a w dzień, gdy tarify są wysokie, ogrzewanie odbywa się dzięki zgromadzonej energii. Może to zmniejszyć rachunki za energię elektryczną na ogrzewanie do 30-50% w zależności od regionu oraz planu tarifowego. Ponadto praca wyposażenia ogrzewniczego w stabilnym reżimie, bez częstych uruchomień i zatrzymań, sprzyja zwiększeniu jego okresu eksploatacji. Mniejsza liczba cykli zużycia oznacza mniejsze koszty obsługi oraz naprawy, co również zmniejsza TCO.

Obliczenie okresu zwrotu inwestycji (Payback Period) jest kluczowe dla oceny celowości inwestycji. Jest określane poprzez podzielenie początkowych inwestycji przez roczne oszczędności. Dla współczesnych systemów akumulacji ciepła na Ukrainie, okres zwrotu inwestycji może wahać się od 5 do 10 lat, w zależności od typu systemu, jego skali oraz początkowego kosztu energii. Na przykład dla kotłów na paliwo stałe zbiorniki buforowe pozwalają spalać paliwo bardziej kompletnie oraz efektywnie, zmniejszając jego zużycie do 20-30%. Jest to bezpośrednia oszczędność, szybko kompensująca koszt akumulatora. Dodatkowe zalety, trudne do zmierzenia w pieniądzach, ale ważne, obejmują zwiększenie niezależności energetycznej, zmniejszenie śladu węglowego oraz poprawę komfortu mieszkańców. Na przykład wdrożenie takich rozwiązań w obiektach, dążących do wysokich standardów, takich jak systemy 'smart home', pozwala zintegrować akumulację termiczną w ogólny zautomatyzowany system zarządzania zasobami energetycznymi, co jeszcze bardziej optymalizuje koszty oraz zwiększa ogólną wartość nieruchomości.

Efektywna integracja kolektorów słonecznych z akumulatorem ciepła jest jednym z najbardziej racjonalnych sposobów wykorzystania energii odnawialnej w budownictwie mieszkalnym oraz komercyjnym. Kluczowym elementem takiego systemu jest wielofunkcyjny zbiornik-akumulator, służący jako centralne magazyn energii termicznej. Schemat podłączenia zazwyczaj obejmuje kolektory słoneczne (płaskie lub próżniowe), grupę pompową z kontrolerem, zbiornik wyrównawczy, zawory bezpieczeństwa oraz, właściwie, akumulator ciepła.

Kolektory słoneczne, umieszczone na dachu lub fasadzie budynku, pochłaniają promieniowanie słoneczne oraz przekazują ciepło nośnikowi ciepła (zazwyczaj glikolowi niezamarzającemu lub specjalnej cieczy). Ten podgrzany nośnik ciepła poprzez wymiennik ciepła, umieszczony w dolnej części zbiornika akumulacyjnego, oddaje ciepło wodzie w zbiorniku. Zasada działania opiera się na naturalnej konwekcji oraz stratyfikacji temperaturowej: gorąca woda unosi się do góry, a chłodna opada, zapewniając efektywną wymianę ciepła. Kontroler systemu solarnego stale śledzi temperaturę w kolektorze oraz w zbiorniku. Gdy temperatura w kolektorze przekracza temperaturę w zbiorniku o zadaną deltę (zazwyczaj 5-10°C), grupa pompowa jest aktywowana, zapewniając cyrkulację nośnika ciepła. Jeśli natomiast temperatura w kolektorze jest niedostateczna, pompa wyłącza się, aby uniknąć ochłodzenia zbiornika.

Zbiornik akumulacyjny dla systemów solarnych często ma kilka wymienników ciepła. Jeden, umieszczony w dolnej części, przeznaczony jest dla kolektorów słonecznych. Inny, w górnej części, może być stosowany do dogrzewania ciepłej wody na potrzeby domowe lub do podłączenia dodatkowego źródła ciepła, takiego jak kocioł gazowy czy pompa ciepła, jeśli energii słonecznej jest niedostatecznie. Pozwala to zapewnić stabilne dostawy ciepła nawet przy braku promieniowania słonecznego. Materiały rurociągów, łączących kolektory ze zbiornikiem, muszą być odporne na wysokie temperatury (do 180°C w stagnacji) oraz promieniowanie UV, dlatego często stosowane są miedziane lub wysokiej jakości elastyczne rury gofrowane ze stali nierdzewnej z efektywną termoizolacją. Prawidłowa izolacja rur oraz samego zbiornika minimalizuje straty ciepła oraz maksymalizuje efektywność systemu. Taki węzeł integracji jest przykładem wysokiej złożoności technologicznej, zapewniającej znaczną oszczędność energii oraz zmniejszenie zależności od tradycyjnych źródeł energii, co jest szczególnie ważne dla domów z paneli CLT, wymagających zoptymalizowanych rozwiązań inżynieryjnych.

Wdrożenie systemów akumulacji ciepła na Ukrainie jest regulowane szeregiem dokumentów normatywnych, zapewniających bezpieczeństwo, niezawodność oraz efektywność energetyczną obiektów budowlanych. Centralne miejsce wśród nich zajmuje ДБН В.2.6-31:2021 'Izolacja termiczna budynków'. Ten państwowy normatyw budowlany ustanawia wymagania wobec oporu przenikania ciepła konstrukcji osłonowych, co bezpośrednio wpływa na niezbędną objętość akumulacji ciepła oraz pozwala minimalizować straty. Przestrzeganie tych norm jest krytycznie ważne dla obliczenia bilansu energetycznego budynku oraz określenia optymalnych parametrów systemu heat storage. Ponadto istnieją standardy, dotyczące projektowania systemów inżynieryjnych, takie jak ДСТУ Б А.2.2-12:2015 'Efektywność energetyczna budynków. Metoda obliczenia zużycia energii przy ogrzewaniu, chłodzeniu, wentylacji, oświetleniu oraz ciepłej wodzie użytkowej', pozwalające integralnie ocenić wpływ systemów akumulujących na ogólne zużycie energii.

Na Ukrainie działają również ustawy oraz rozporządzenia, stymulujące wdrożenie technologii energoefektywnych, w szczególności stosowanie odnawialnych źródeł energii, z którymi systemy akumulacji termicznej są ściśle związane. Na przykład programy wsparcia państwowego 'ciepłych kredytów' lub 'zielonego tarifu' dla domowych elektrowni stymulują inwestycje w kolektory słoneczne oraz pompy ciepła, dla których akumulacja ciepła jest nieodłącznym elementem efektywnej pracy. To tworzy sprzyjające środowisko dla rozwoju rynku technologii heat storage.

Perspektywy wdrożenia systemów akumulacji ciepła na Ukrainie są niezwykle szerokie, biorąc pod uwagę warunki klimatyczne z wyraźnymi sezonami ogrzewniczymi oraz znacznymi dobowymi wahaniami temperatur. Systemy heat storage sprzyjają osiągnięciu niezależności energetycznej kraju, zmniejszając zależność od importowanej energii. Są również kluczowym komponentem w tworzeniu 'domów pasywnych' oraz budynków o niemal zerowym zużyciu energii (ZEB), co odpowiada dyrektywom europejskim. Rozwój technologii, takich jak wysokotemperaturowe akumulatory sezonowe lub systemy termochemiczne, obiecuje jeszcze większą efektywność oraz kompaktowość. To otwiera nowe możliwości dla integracji akumulacji termicznej nie tylko w nowym budownictwie, ale i w programach termomodernizacji istniejących budynków mieszkalnych oraz administracyjnych, sprzyjając zrównoważonemu rozwojowi oraz podnoszeniu jakości życia ludności. Ukraina, ze swoim dążeniem do integracji europejskiej, aktywnie wdraża standardy EN, co czyni akumulację termiczną nie tylko opcją, a strategiczną koniecznością dla współczesnego budownictwa.

Przyszłość akumulacji ciepła na Ukrainie oraz na świecie wygląda obiecująco, dzięki stałemu rozwojowi innowacyjnych technologii, mających potencjał znacznie poprawić efektywność energetyczną budynków. Jednym z takich kierunków jest rozwój sezonowych akumulatorów ciepła (STES – Seasonal Thermal Energy Storage). Te systemy pozwalają przechowywać duże ilości energii termicznej, zgromadzonej, na przykład, w lecie z kolektorów słonecznych lub nadwyżkowego ciepła procesów przemysłowych, do wykorzystania zimą. Przykłady STES obejmują duże podziemne zbiorniki z wodą, akumulatory gruntowe lub nawet wykorzystanie wymienników odwiertowych. Choć ich początkowe koszty inwestycyjne są znaczne, długoterminowa korzyść ekonomiczna oraz ekologiczna jest ogromna, szczególnie dla dużych kompleksów mieszkalnych lub osiedli.

Innym zaawansowanym kierunkiem są akumulatory termochemiczne. Wykorzystują odwracalne reakcje chemiczne do przechowywania ciepła, co pozwala osiągnąć niezwykle wysoką gęstość energii (do 10 razy więcej, niż w zbiornikach wodnych) oraz przechowywać ją praktycznie bez strat przez nieokreślony czas. Te systemy działają na zasadzie adsorpcji lub absorpcji i mogą być naładowane ciepłem, a potem, przy dodaniu wody lub innego reagenta, oddawać energię termiczną. To otwiera możliwości dla stworzenia nadkompaktowych oraz efektywnych systemów, mogących zrewolucjonizować ogrzewanie oraz klimatyzację. Jednak wyzwania, związane z akumulatorami termochemicznymi, obejmują złożoność materiałów, bezpieczeństwo oraz wysoki koszt, co obecnie ogranicza ich szerokie zastosowanie komercyjne.

Ważną innowacją jest również rozwój inteligentnych systemów zarządzania akumulacją termiczną. Dzięki czujnikom, sztucznej inteligencji oraz uczeniu maszynowemu, te systemy mogą prognozować warunki pogodowe, ceny energii oraz potrzeby cieplne, optymalizując procesy ładowania oraz rozładowania akumulatorów. Pozwala to maksymalizować oszczędności oraz zwiększyć komfort dla użytkowników. Wyzwaniami dla rynku ukraińskiego pozostają początkowe inwestycje, konieczność kwalifikowanych specjalistów do projektowania oraz montażu, a także standaryzacja nowych technologii. Jednak, biorąc pod uwagę światowe tendencje oraz potrzeby Ukrainy w zwiększeniu efektywności energetycznej, rozwój oraz wdrożenie tych innowacyjnych rozwiązań jest strategicznie ważnym zadaniem. Rozwój takich systemów jest ściśle związany z koncepcją 'smart home', gdzie wszystkie systemy inżynieryjne działają zgodnie oraz zoptymalizowanie.