W tych epickich poematach znajduje się opis miast z wielopiętrowymi budynkami, rozległymi balkonami i portykami. Mówią, że plan ogólnego rozmieszczenia miasta Ajodhja był podobny do planu, znalezionego w starożytnej księdze architektonicznej – „Manasarze”. W „Mahabharacie” opowiada się o tym, jakie domy zbudowano dla królów, zaproszonych do Judhiszthiry.

W literaturze buddyjskiej też można znaleźć opowiadania o budynkach, zbudowanych z uwzględnieniem zasad Vastu. W dżatakach spotykane są urywkowe wzmianki o budynkach, zbudowanych według indywidualnego projektu.

Mówią, że Budda wygłaszał przemówienia, poświęcone tematyce architektonicznej, i nawet wskazywał swoim uczniom, że nadzór nad budową budynków uważany jest za jeden z obowiązków mnichów.

W wielu agamach też podaje się wiele pożytecznych informacji z architektury. To przede wszystkim „Kamikagama”, „Karanagama”, „Suprabhedagama”, „Vaikhanasagama” i „Amshumadbhedagama”.

W niektórych tantrach – na przykład w „Kirana-tantrze” i „Hayashirsha-tantrze”, – też znajduje się wiele informacji z tematyki architektonicznej.

Do najbardziej znaczących indyjskich źródeł z nauki o mieszkaniu należą „Manasara”, „Samarangana-sutradhara” i „Mayamata”.

„Manasara” – to wielki traktat o architekturze i ikonografii. Według specjalistów, ta księga była źródłem wszystkich idei architektonicznych, przedstawionych w puranach i agamach, a także w takich specjalizowanych tekstach, jak „Brihat-samhita” i „Mayamata”. Ten traktat jest właśnie „Vastu-shastrą” w wąskim sensie — „Traktatem o mieszkaniu”. To dzieło uważane jest za ogólnie uznane autorytatywne źródło na całym terytorium Indii.

Traktat nazwany na imię autora traktatu, o którym mało co wiadomo; poza tym, manasara — to nazwa cechu mistrzów, którzy zajmowali się pomiarami (sanskr. mana-sara).

U budowniczych w tradycyjnej Indii wyróżniało się kilka podstawowych specjalności: główny architekt (sthapati), projektant (sutragrahi), malarz (vardhanthi), kamieniarz (vardhaki) i stolarz (sutradhara).

Architekt musiał mieć niezwykłe myślenie i chęć zdobywania wiedzy; musiał być dobrym pisarzem, zręcznym rysownikiem, wykształconym w geometrii i optyce, znać filozofię przyrody i etykę, być obeznanym w dziedzinach prawa i fizyki, i, co najważniejsze, musiał świetnie znać się na astronomii, astrologii i matematyce.

„Samarangana-sutradhara” napisana przez króla Bhoję, który panował w latach 1018 — 1060 n.e. Był patronem poetów i literatów. Poza „Samarangana-sutradharą” jego autorstwu przypisuje się jeszcze trzydzieści trzy prace z tak różnych przedmiotów, jak astronomia, teoria poezji, filozofia, polityka, prawo religijne, dramat, architektura, gramatyka, medycyna itd.

„Samarangana-sutradhara” jest poświęcona nie tylko architekturze mieszkalnej, planowaniu miejskiemu i architekturze świątynnej, lecz też omówieniu kanonów malarstwa i zasad tworzenia mechanicznych urządzeń, zwanych yantrami. To dzieło składa się z 83 rozdziałów.

W „Mayamacie”, przypisywanej boskiemu architektowi Mayi, też głęboko i wszechstronnie opisuje się zagadnienia architektury, związane z wyborem działki pod budowę mieszkania, badaniem gruntu, systemem miar i orientacji na terenie, planem budowy wsi, miast i świątyń. Poza wyborem miejsc do rozmieszczenia środków transportu, łóżek i krzeseł, omawia się kwestię rozmieszczenia drzwi, bram i skrzydeł budynków.

W „Mayamacie” są rekomendacje co do wyboru miejsca na studnię. W tym tekście rekomenduje się rozmieszczać studnie na północy, północnym wschodzie lub wschodzie działki.

„Mayamata” — najbardziej znany wśród starożytnych traktatów o architekturze i ikonografii. Maya, autor traktatu, uważany był za eksperta w dziedzinie nie tylko Vastu, lecz też jyotishy. Znamienity traktat astronomiczny „Surya-siddhanta” też napisany przez Mayę.

W traktacie „Vishvakarma-vastu-shastra”, odniesienia do którego istnieją od szóstego wieku naszej ery, systematyzowane są informacje o orientacji miast, o ludziach i materiałach, mających związek z Vastu; rekomendacje co do badania gruntu, planowania miejskiego i wiejskiego, budowy świątyń i wznoszenia pałaców.